Met een licht briesje in de rug fiets ik over de dijk. Op enige afstand zitten een jongen en een meisje op de bank. Ik zie geen fietsen, dus ze moeten zijn komen lopen. Gezien de ligging van het bankje moet dat een aardige tocht zijn geweest. Het weer stond een dergelijke wandeling toe. Ondanks dat het nog vroeg in het voorjaar was, probeerde de zon de schemering op afstand te houden. De temperatuur was aangenaam. Een optimist had beslist van een vroege zomeravond gesproken.

De jongen en het meisje zitten daar niet zomaar. De jongen lijkt te controleren of de schepen op de Rijn zich aan de regels houden en heeft daartoe een stoere en open houding aangenomen. Zijn linkarm bungelt nonchalant over de rugleuning  van het bankje. Zijn benen staan wat uit elkaar en met zijn rechtelleboog steunt hij op zijn bovenbeen. Het meisje zit er wat schuchter bij. Eén been heeft ze opgetrokken en laat daar haar rechterarm op rusten. Het is duidelijk dat ze de wandeling niet hebben gemaakt om naar de boten of de vogels te kijken.

Zodra ik het stelletje nader zie ik dat ze wat ouder zijn dan dat ik aanvankelijk had gedacht. De jongen zal net geen twintig zijn. Het meisje net iets jonger. Ze lijken te praten, al is het met korte tussenpozen. Het meisje oogt wat verlegen, maar is wel de degene van de meeste woorden. Aan enkel haar glimlach is de liefde al af te lezen. Haar eerste grote liefde. Dat is de wandeling zeker waard geweest. Even denk ik terug aan de zomers van de jaren negentig, maar het meisje houdt me van wegdromen af. Als ik dichterbij zou kunnen komen, zou ik de twinkeling in haar ogen kunnen zien. Het zijn juist deze ogen waarvan een man alleen maar stil kan worden.

Als ik het bankje passeer valt me de starre houding van de jongen op. Hij is niet stoer. Hij heeft geen oog voor de schepen op het water, laat staan de regels. Hij kijkt alleen richting de horizon zodat zij hem niet aan kan kijken. Anders zou ze zijn tranen zien.

Ik verminder vaart en kijk naar dezelfde horizon. Ik zie de vragen van de jongen voor me. Het zijn bekende vragen, die horen bij de leeftijd. Dat probeerden ze mij destijds wijs te maken. Ik voorzag daardoor een saai leven. Niets bleek minder waar, de vragen bleven komen en werden intensiever. En vooral, dat is nog wel het lastigste, steeds moeilijker. Ik vloek een keer lachend. Eigenlijk was het toen helemaal geen probleem. Al die buikpijn en tranen waren voor niets geweest. Veel wijzer was ik er immers niet van geworden.

Voordat ik weer versnel kijk ik nog een keer achterom. De jongen en het meisje kussen elkaar, althans, de jongen kust het meisje. Zelfs op afstand straalt de jongen liefde en opluchting uit. Hij heeft een keuze gemaakt, althans, voorlopig. Zij heeft haar armen om de jongen heengeslagen en zij accepteert zijn keuze.

In mijn oordopjes klinken de tonen van Everybody Hurts van R.E.M.  “Don’t let yourself go, ’cause everybody cries n everybody hurts sometimes”

Ik staar naar de horizon.

Geachte heer of mevrouw van het CJIB,

Hartelijk dank voor uw schrijven van 1 juli 2010. Met interesse heb ik kennisgenomen van uw verzoek om een bedrag van € 48 euro naar uw bankrekening in Leeuwarden over te maken. Uiteraard heb ik niets tegen Leeuwarden of Friezen in het algemeen, maar van deze bijdrage wil ik eigenlijk graag afzien. Ik geef u in overweging om de beschikking te vernietigen. Graag geef ik gemotiveerd aan waarom ik u hierom verzoek.

Ik reed in Sint Hubert op de Pastoor Jacobsstraat (ik kan me voorstellen dat u dit voldoende vindt, maar ik zal zekerheidshalve doorgaan). Het was op een vrijdagavond en ik  had niet gedronken. Sterker nog, ik zou die hele avond niet gaan drinken. Ik was namelijk alleen onderweg naar een personeelsfeest. Ongetwijfeld heeft het CJIB hele leuke personeelsfeesten. Wij soms ook.

Het was mooi weer en ondanks dat ik geen alcohol mocht drinken verheugde ik mij op een leuke avond. Graag zou ik u toelichten op wie ik me het allermeest verheugde en waarom, maar dat gaat dit bezwaar te buiten. Overigens volstaat de opmerking an sich voor de sfeer in de betreffende auto. Oké, Emanuela van Fettes Brot had het plaatsje compleet gemaakt. Maar we waren inmiddels te ver van de Duitse grens verwijderd.

U stelt zich de situatie inmiddels juist voor: een man, begin dertig, goede zin, fijne muziek op de radio en de Pastoor Jacobsstraat in Sint Hubert. Ik keek mijn ogen uit, want ik wist niet dat er een Sint Hubert bestond. Verder droomde ik een beetje weg, zoals je soms in een romantische film een stelletje al dromend naar de horizon ziet rijden.  Ik had er dan ook geen notie van dat ik met negen kilometer per uur de maximum snelheid overschreed. Heeft u wel eens een flitspaal in een romantische film gezien?

Nadat ik op de verkeerde bestemming was aangekomen (excuus, verkeerd adres doorgegeven), kwam ik als laatste op de lokatie aan. Het bleek om een naar Brabantse begrippen modern ingerichte vreetschuur te zijn, alwaar ik direct samen met een paar collega’s achter een bakplaat plaats mocht nemen. Voorts waren er ook 40 bowlende (!) kinderen, zodat alle zenuwen op de proef gesteld werden. Nu was mijn eetlust eigenlijk sinds Sint Hubert al weggeëbd, de jengelende en schreeuwende kinderen zorgden ervoor dat ik helemaal geen honger meer had. Gelukkig kon ik dankzij de gezellige gesprekken nog een hapje weghappen.

U zult begrijpen dat ik tijdens het eten al diep emotioneel geraakt was door de aanstaande bekeuring. Het feit dat ik een bekeuring kreeg was al – ongeacht de hoogte – een enorme straf voor mij. Geleidelijk aan werd duidelijk dat we pas diep in de avond (nacht) met onze activiteit (spooktocht) klaar zouden zijn. Het was vrijdagavond, ik zat met bowlende kinderen in een Brabantse schuur vol met dampen  van aangeschroeid vlees en een flesje bavaria malt te wachten totdat de avond voorbij zou zijn. Op de achtergrond klinkt Guus Meeuwis…

Het einde van de avond werd nog onverwachts leuk. Maar zelfs toen bleef de bekeuring mijn persoonlijke stemming drukken. Tot op de dag van vandaag denk ik met emotionele gevoelens terug aan die vrijdagavond in Sint Hubert.

Ik begrijp dat u niet eenvoudig een uitzondering kunt maken, maar wellicht dat dit hartverscheurende bericht u aangrijpt. Zou u in dat geval voor één keer, de volgende keer betaal ik zelfs voor de uiterste datum, mij willen vergeven. Een leukere vrijdagavond krijg ik er niet voor terug, maar de herinnering zou een stuk positiever worden.

Jarenlang kende het studentikoze krantje de HNS verschillende dichters. Nu het blad niet meer bestaat is voor de meeste van hen het platform verdwenen. Wat rest zijn oude gedichten geschreven ooit voor dat ene speciale meisje of jongen. Tijdens de afgelopen carnavalsdagen, waar uw gezellige Red natuurlijk bij aanwezig was, proefde je aldoor de liefde in de lucht. Kwam het niet door een oude discostamper, dan was het wel vanwege de nieuwe liefde, al dan niet gevoed door alcohol. Later op de dag, maar vaker nog in de nacht, maakte de liefde plaats voor platte paringsdrang. Hoe het ook zij, ik moest door al deze liefde denken aan een paar oude gedichten, van natuurlijk huisdichter PP.

—

Anoniem

Ik ken jouw naam niet,

alleen je gezicht,

een korte lach

die heel even

mijn aandacht

op jou richtte.

Daarna verdronk je

je in de massa.

—

De steun

Weemoedig en woedend,

Verdrink ik mezelf

In de frustratie

Van de liefde

Waarin ik me verstikte.

De toekomst pakt me beet,

En zet me,

Met beide voeten op de grond,

Ik sta oog in oog

Met de nieuwsgierigheid,

Knipoog erna

En zet mijn lijdensweg dapper voort.

Eindelijk, daar zit ik dan: buiten met m’n laptop en schrijvend aan een nieuwe blog. Het is inmiddels half augustus en ik heb nog steeds niet met m’n laptop in de tuin gezeten. Maar goed, daarover wilde ik u trouwe lezer niet informeren. Nee, het gaat om iets wezenlijks: muziek. Afgelopen weekend was ik op Haldernpop, aankomend weekend ben ik niet op Lowlands en over een week of twee zit ik in Ulft op Huntenpop. Maakt u zich geen zorgen, ik ga u niet lastig vallen met allerlei twijfelachtige bandjes. Daarover een andere keer meer. De reden van dit bericht is muziek in algemene zin of misschien juist wel heel specifiek.

Afgelopen donderdag zat ik met een Dimix in de Diebelstuin op Haldern. Via een groot scherm probeerden beginnende bands mij te overtuigen van hun muzikale talenten. Tegenover mij zat een man uit Keulen. Uw niet altijd even loyale blogger was druk in gesprek met deze duitse man. Hij begreep de wereld van muziek niet. Zijn vrienden, collega’s en familie waren allemaal muziekliefhebbers. Iedereen had zijn eigen muzieksmaak, maar hij kon bij niemand direct aansluiting vinden. Natuurlijk kende hij ook de Peppers, Coldplay, Shakira en meer van hetzelfde. Maar als hij over andere bands sprak, dan verloor hij al snel de aandacht. Niemand in zijn omgeving kende Belle & Sebastian en zelfs bij het noemen van The Kooks keken zijn dierbaren hem verward aan. Leeftijd kon niet het probleem zijn, hij had het bij zowel bejaarden als tieners geprobeerd. Terwijl ik een slok Dimix nam, ging de Duitser onverstoorbaar voort. Patrick Watson deed bij niemand een belletje rinkelen en toen hij dacht een lotgenoot gevonden te hebben, vertelde deze man hem dat hij sowieso veel met Oostenrijk had en al helemaal met de aartshertog Franz Ferdinand. Ik besloot nog een drankje te halen en vroeg me af waar deze man met zijn verhaal heen wilde.

Nadat een vriendelijke Duitse dame opgeschoven was, vervolgde de Duitser zijn verhaal. Op Haldern was alles anders. Daar kende iedereen Belle & Sebastian en wisten de bezoekers zelfs meerdere favoriete tracks van Patrick Watson op te kunnen dreunen. Sterker nog: daar leek hij wel van een andere muzikale planeet te komen. Of hij ook zo uit keek naar het optreden van Wintersleep en of hij het ook niet vervelend vond dat The Soundtrack of our lives voor derde keer op het hoofdpodium stond. Even stopte de Duitser met zijn pleidooi en dronk bedachtzaam van zijn glas. Ik had nog geen goede reactie op zijn verhaal gereed en alsof hij dat vermoedde, keek hij mij vragend aan. Snel vertelde ik dat ik uitkeek naar The Soundtrack of our lives. Een goede Zweedse rockband die live van een goede reputatie genoten. Blijkbaar was dat antwoord gewenst, want de Duitser proostte met mij. Ik had dat probleem vast en zeker niet, zo concludeerde hij. Die Nederlanders wisten tenminste wat goede muziek was en hij was dan ook blij dat er veel Nederlanders naar Haldern kwamen. Voordat ik kon reageren werd er weer geproost en riep iemand dat Wintersleep ging beginnen. De vriendelijke Duitser stond op, bedankte mij voor zijn bier en schreeuwde over het geroezemoes heen dat hij nieuwe muziek ging ontdekken. Ik groette hem en draaide me om. Op het grote scherm verscheen Wintersleep, live vanuit de “Spiegelzelt”. Ik nam nog een slok van de Duitse Mixdrank van cola en Diebels. Op het scherm werd door Wintersleep lekker gerockt, best een geinig bandje trouwens.

Terug in Nederland moest ik natuurlijk mijn weekend verantwoorden. Ik vertelde dat ik naar een popfestival was geweest. Natuurlijk moest ik vertellen van welke bands ik het meeste genoten had. Ik vertelde enthousiast dat ik Loney Dear mooi vond, dat The Maccabees best een aardig zoveelste Britpopbandje was en dat de Soundtrack of our Lives precies dat hadden gedaan wat ik had verwacht. De oprecht geïnteresseerde vragensteller keek mij vragend aan. Ik probeerde voorzichtig uit te leggen dat het festival veel beginnende bandjes een podium bood. Of hij Little Boots niet kende. Dat vond ik wel gelikt en geschikt voor de top 40. Mijn gesprekspartner vroeg of ik dan in ieder geval mooi weer had gehad. Ik knikte bedachtzaam ja en verlangde even terug naar het gesprek met die man uit Keulen.

Over twee weken is Huntenpop, een festival met beginnende bandjes. Ik kijk erg uit naar het optreden van Roosbeef en van … Ach ja, het wordt vast mooi weer.

Terwijl ik deze zaterdagochtend de krant lees, wordt ik geraakt door een ingezonden brief van een zekere meneer of mevrouw Vermeulen (er staat geen mw. bij, dus dan zal het wel een man zijn). Hij schrijft over Koninginnedag. Om meer specifiek te zijn: een tragische Koninginnedag in de Goffertwei in Nijmegen. Laat ik er niet om heen draaien, maar direct het drama van de dag benoemen: “Op die hele grote Goffertwei was slechts één ijskarretje te vinden”, als de briefschrijver.
Er is veel verdriet in het leven, dat hoef ik u normaal al niet uit te leggen, laat staan op 30 april 2009. Mensen verliezen hun dierbaren, zijn ziek, hebben financiële problemen, echtscheiding, ontslag en noemt u verder maar op. Het leven van deze meneer Vermeulen wordt gekrenkt door het ontbreken van voldoende ijskarretjes in het park. En begrijp me niet verkeerd: ik ben niet boos op deze meneer Vermeulen. Nee, verre van! Ik ben stinkjaloers. Ik zit met tranen geroerd aan de ontbijttafel. Heel even krijg ik een helder moment en vraag ik me af of het geen sarcasme is. Ik lees de brief nog twee, drie en zelfs een vierde keer door. Ik kan alleen ontdekken dat deze man echt boos lijkt te zijn: “Het getuigt wel weer van een incompetentie om dit soort evenementen in te schatten”.
Honderdduizend mensen en de zon in de Goffert, maar slechts één ijskarretje. Ik probeer me hierover boos te maken, maar het lukt me niet. Ik moet het gewoon ervaren. Als u zich volgend jaar afvraagt, wie die blij kijkende man is die met een ijsje in de stromende regen staat: dat ben ik. Red eiges, op zoek naar liefde en geluk en derhalve in het bijzonder naar meneer Vermeulen.
Och ja, en als u dit stukje leest en u kent meneer Vermeulen en u weet dat het stukje wel sarcastisch was. Dat het onderdeel is van een reeks, wilt u die informatie dan voor altijd en eeuwig verzwijgen. Gun mij die fantasie en jaloezie over dat mooie leven in de Goffert.

Het is redelijk onduidelijk van welke generatie ik ben. Nou ja, officieel van generatie x, maar hang zo’n beetje aan het einde. Generatie x begint ergens begin jaren ’60 en eindigt met de kids geboren in 1981. Er wordt wel wat gestoeid met de jaartallen, dus sommige vinden dat de generatie x echt heel erg afgelopen is met iedereen die geboren is na 1976 (zoals ik), terwijl de volgende generatie (y) pas in 1982 begint. Ik voel me ook niet echt een generatie x-er. Dat zijn toch de mensen die de op kantoor de typemachine zagen gaan en de computer zagen komen. Dat heb ik niet meegemaakt. Toen ik ging werken (op kantoor, over mijn carrière in de agrarische wereld een andere keer meer) kreeg ik een laptop. Weliswaar een oude laptop, maar je kon er op typen en vervolgens printen.

Generatie y hoor ik ook niet bij. Dat zijn toch de jongens en meisjes die niet weten dat je vroeger een kookboek kocht om recepten in op te googlen (toen nog zoeken genoemd). Wij, de generatie v (van het vacuüm waar we uit komen (pakweg 1976-1982)) zijn te modern voor de generatie x (die hadden geen ICQ of MSN, wij wel) en te ouderwets voor generatie y (Hoe heette die band? Alice in Chains? Nooit van gehoord. Dat is vast van vroeger).

Natuurlijk doe ik dapper met beide generaties mee, maar mis ik voor de x-ers de jaren ’80 in mijn jeugd (ik was tien in 1987 en te jong voor de Bad-tour van Michael Jackson). De jongens en meisjes uit 1985 of jonger zijn net een generatiekloof te ver van me vandaan. Om toch aansluiting te zoeken met deze generatie y heb ik divers studiemateriaal op youtube gevonden. Twee extremen wil ik wel met jullie delen. Deze (Belgische?) meisjes laten op gepaste wijze hun groet ‘toedels’ horen. Het is zo geweldig overdreven gebracht dat ik er zelfs geen allergische reacties op krijg. Waarschijnlijk zit daar dus wel een band. Dan deze Brabantse(?) Jelle die duidelijk het terras vermaakt. Zij zijn net het begin van de generatie y en ik moet zeggen dat ik daar de humor ook wel van in kan zien.
Toch gaat het niet werken. Zij waren tien toen ik te stoned was om te merken dat ik dronken was (of andersom) en me helemaal liet gaan op dat nieuwe bandje uit de States. Van het nummer territorial pissings werd de generatie V helemaal gek. Generatie x zat toen (net) in de kinderen en waren druk met de invoering van de personal computer op kantoor.
Generatie V, wij moeten ons verenigen. Samen bier drinken, de muziek luisteren die tussen generatie x en y in het vacuüm gevallen is en herinneringen ophalen aan de commodore 64! Meld je ook aan, want samen staan we sterk. Samen kunnen we onze generatie verheffen tot een volwaardige wikipediapagina. Doe je mee? Toedels!

We zijn er weer. Ik moet de site nog wel updaten, maar ik heb alle passwords weer teruggevonden en kan eindelijk weer op mijn eigen blog terecht. Juist nu de lente begonnen is, de liefde weer op zoek is naar onschuldige slachtoffers, heb ik mijn blog harder dan ooit nodig. Wat de wereld van de techniek een Red toch enorm kan blokkeren. Ach ja, ik had ook een gevierd muzikant moeten worden, dan had ik al deze problemen niet gehad. Probleem is wel dat ik echt op geen enkele wijze enigszins aanhoorbare muziek kan produceren.

Het moet dus bij schrijven blijven. De lente voor de vrolijk verliefdheden biedt voldoende inspiratie, net zoals de zwoele zomer. We kunnen onze wonden tijdens de herfst likken, zodat we in de winter de zonden kunnen overdenken. Als we dan besloten hebben om het de volgende lente allemaal anders te gaan doen, dan staat ze er weer. Nee, niet die van vorig jaar, maar iemand anders. Dit keer echt heel anders.

Binnenkort meer overpeinzingen van uw eigen vertrouwde Red.

Natuurlijk was het de eerste keer spannend. Je moet de juiste weg zien te vinden. Is het echt zoals iedereen zegt of valt het toch wat tegen? Ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel mee vond vallen. Tenminste, voor een eerste keer. Natuurlijk had ik het vroeger veel eenvoudiger, ik typte een stukje tekst, zette het op een diskette en bracht het naar het HNS hoofdkantoor. Nu had Ed het voorwerk gedaan, maar ik moest opeens zelf met ftp een bestand naar de server uploaden. Natuurlijk knikte ik met IT-ers driftig mee als ze het over FTP en uploaden hadden, maar ik had geen idee hoe dat werkte. Nu vond ik dat gedeelte nog wel spannend. Nu het echte werk begint twijfel ik over mijn carrière als blogger. Het begon allemaal met mijn goede voornemen om mijn blog op hyves te publiceren. Voordat ik het wist zat ik midden in rss-feeds. Het leek allemaal nog wel eenvoudig, totdat ik constateerde dat mijn blogprogammading een update geïnstalleerd wilde hebben. Ik besloot de handleiding te gaan lezen…

Nu is mijn Engels niet heel sterk, maar lezen lukt nog wel. Snel werd mij duidelijk dat ik heel voorzichtig moest zijn. Alles kon verloren gaan! Ik las dat ik eerst een backup moest maken en dat ik daarvoor de handleiding ‘backup’ moest lezen. Weer moest ik met FTP weer bestanden naar de server sturen en nog veel meer van dat soort ingewikkelde zaken.

Ik heb er vooralsnog kennis van genomen. Of ik er ooit de kracht voor krijg om redeiges.nl te updaten naar versie 2.7. Er zullen heel wat goede voornemens bij moeten komen. Voorlopig blijf ik maar mijn stukjes op de oude versie schrijven en dan zien we wel wat er gebeurd. Redeiges.nl gaat als oud het nieuwe jaar in.

Mijn navigatie en ik moeten nog wat aan elkaar wennen. Van de week was ik bij een vriend in Rijswijk op visite. Voor een poldermens als ik een hele reis. Op de heenweg konden mijn navigatie en ik het prima met elkaar vinden. Terwijl alle files richting Rijswijk leken te staan, stuurde mijn navigatie mij keurig om de files heen. Na iedere vijf à tien kilometer gaf hij te kennen de route aan te passen. Meegaand als ik ben accepteerde ik die wijzigingen klakkeloos. Binnen twee uur was ik van Nijmegen naar parkeerzone voor vergunninghouders in Rijswijk gereden. Dat vond ik zelf een hele prestatie. Nadat ik had ontdekt dat parkeerzone ’s avonds (mits geen koopavond) niet werkte, ging ik hard zitten peinzen over de vraag of het koopavond zou zijn. Ik bedacht me dat er wel eens een extra koopavond kon zijn, dan in verband met de feestdagen. Bij toeval reed ik bijna tegen een bord waarop stond te lezen dat ik er met parkeerschijf maximaal twee uur mocht staan, tenminste, als het koopavond was. Anders mocht ik er tot ’s ochtends 9.00 uur staan, iets wat ik overigens niet ambieerde.

Voordat ik weer naar huis vertrok en bij mijn vriend een bakkie gedaan had, at ik samen met hem een kleinigheid bij de lokale chinees. De nogal verwarde ober leek de volzinnen die hij in het Nederlands kon lukraak willekeurig te gebruiken. Het was een gezellige avond

Maar dan de reis naar huis. Ik had een uitvoerig gesprek met mijn navigatie gehad. Het verhaal ging dat er op de A12 flinke wegwerkzaamheden waren en die wilde ik vermijden. Daarom had het mijn voorkeur om over de A15 te rijden. Mijn navigatie toonde niet veel sympathie voor die gedachte en volharde in de keuze voor de A12. Uiteindelijk sloten we een compromis en kozen we toch voor de A15, mits hij dan de ‘kortste’ route mocht rijden. Voor de navigatiebeten onder u: dat is niet de snelste route. Al direct na het verlaten van de woonwijk reed ik met overtuiging over een lokale weg richting Delft. De borden ‘snelweg’ en ‘doorgaand verkeer’ stelselmatig negerend. Na diverse verkeerslichten (allemaal rood) kwam ik dan wat verward aan in Delft. Ik bestudeerde mijn navigatiesysteem. Zonder twijfel moest ik bij de volgende kruising linksaf, een woonwijk in. Terwijl mijn schokbrekers zich uitleefde op de drempels besloot ik een moedige stap te zetten. Ik zou enige tijd mijn navigatie negeren.

We hadden samen een moeilijke tijd. Ik moest op de borden letten (en gezien de reacties van mijn medeweggebruikers ook op de weg) en de aanwijzingen van die mevrouw uit mijn auto negeren (Keer om, indien mogelijk, keer om). De Delftse woonwijk lag achter mij en de snelweg was in zicht. Langs de kant van de weg vertelde een bekend bord mij dat ik Rijswijk in reed. Ik was twintig minuten onderweg en bevond me vlakbij de parkeerzone voor vergunninghouders.

Nadat ik platenpaleis op mijn radio gevonden had en ik dacht dat het goed ging komen, besloot mijn navigatie tot revenge. Terwijl ik keurig de aanwijzingen opvolgde, reed ik het hartje Rotterdam in. De kortste route, jaja, dat zal best. Het is vrijdagavond, 22.00 uur en ik rij in het centrum van Rotterdam. Het platenpaleis heb ik zachter gezet en met klamme handen luister ik naar de aanwijzingen van de mevrouw van de navigatie. Door de maastunnel moet ik. Ik kende de Maastunnel niet en bedacht me dat ik deze ook niet op een vrijdagavond wilde leren kennen. Na de nodige trambanen, rare kruisingen en tunnels was daar dan eindelijk de A15 en het ANWB-bord met Nijmegen erop. De cruisecontrol zette ik vast op 130 en daar ging ik, eindelijk naar huis. Uit het platenpaleis scanderen de Dollydots en ik zong daar maar met meer dan 130 km per uur overheen: “love me just a little bit more”. Het navigatiesysteem knipoogde. We zouden nog wel vrienden worden, het was alleen nog even wennen.

Met regelmaat dacht ik: laat ik daar eens een stukje over schrijven. Dat is natuurlijk een rare gedachte, zeker als je geen podium (meer) hebt. Dankzij Ed is dat podium er nu en merk ik dat ik me daar heel prettig bij voel. Ik zie de meest opmerkelijke zaken in mijn omgeving, erger me aan het nieuws en evalueer vreemde hersenspinsels. Bij dit alles ervaar ik een enorme rust: mocht ik erover willen schrijven, dan is er nu een plaats waar ik dat kwijt kan.

Sinds mijn blog werkt en ik met andere ogen naar de wereld kijk (ik neem mijn taak serieus) zie ik veel zaken die ik nodig aan het voormalige papier moet toevertrouwen. Actie blijft echter uit. Plannen worden er genoeg gemaakt, maar een heuse uitbarsting blijft achterwege.

Ik vermoed dat er sprake is van een decemberstilte voor de januaristorm. Ik beloof u helemaal niets, maar ik ben bang dat het hier nog een drukke boel gaat worden. Tijdens de decemberdip heb ik mooi de tijd om de site nog wat te verfraaien.